Convergence ve EIGRP ‘de Load Balance

Convergence ve EIGRP ‘de Load Balance

Merhaba, Bu makalemde “convergence“ kavramı ve EIGRP Load Balance konusuna değinmeğe çalışacağım. EIGRP nin temel kavramlarından bu yazıda bahsetmeyeceğim zira  bu detaylar,  Zeynep Yıldırım’ın  Ciscotr.com sayfasında hazırladığı “EIGRP Konfigrasyonu”  adlı makalede güzel bir şekilde ifade edilmiş.

CONVERGENCE

“Convergence” konusu routing protokollerinden bağımsız olarak , özellikle “triple play” servislerinin verilmeye başlandığı günümüzde  şu an Telekom dünyasında kullanılan en popüler kavramlardan biridir, Türkçe olarak “yakınsama” şeklinde ifade edebiliriz. Convergence kavramını ; network’te node, link kaybedilme olayı meydana geldiğinde network’ünüzün kendi kendini toparlayabilme süresi olarak özetleyebiliriz. İyi bir convergence hata anında en düşük paket kaybı ile çıkabilmek anlamına gelir. Artık FRR (Fast Re Route) gibi yöntemlerle convergence süresi 50-100ms ‘lere indirilebilmektedir. Özellikle ses, görüntü taşıyan networklerde herhangi bir fail anında mümkün olan en düşük sürede convergence’ı sağlamak hayati öneme sahiptir.

EIGRP LOAD BALANCE

EIGRP ‘de temel olarak iki kavram karşımıza çıkıyor bunlardan birincisi FD (Feasible Distance) diğeri ise AD (Advertised Distance)  kavramlarıdır. Figure 1 incelendiğinde; FD kavramının routerın kendi Açısından ( Router E) bakıldığında hedef networke (Subnet 1) gitmesi için hesaplanan mertrik olduğu anlaşılmaktadır, AD ise next hop router açısından düşünülmelidir, bu örnekte Subnet 1 ‘e olan uzaklıklarını B, C ve D routerları E’ye raporlamıştır işte bu raporlanan değerler AD değerleridir.

Routerın EIGRP’de bir route için  en iyi yolun seçilebilmesi için , o route için farklı routerlardan gelen “delay, band genişliği” bilgilerini değerlendirerek FD hesaplar. Metrik hesaplaması “EIGRP Metrik Bölümünde” anlatılmıştır. En düşük FD değerine sahip olan en iyi yol seçilir, Figure 1 ‘de Subnet1’e gitmek için  en iyi yol D dir çünki en düşük FD değeri (14000) D’ye aittir. En iyi yol’a “successor” denilir, eğer FD değerleri tamamen aynı ise birden fazla successor olacaktır.

Burada dikkat edilmesi gereken successor olan route  mutlaka route tablosunda yer alır, eğer iki tane successor var ise “show ip route “ komutu ile baktığımızda ilgili subnet için iki tane next hop görülecektir , route tablosu FIB alanını gösterdiğinden ve tabloda aynı subnet için iki tane successor olduğundan dolayı load-balance devreye girecektir. Cisco’da iki çeşit load balance vardır, birincisi “per destination” ki default olarak bu algoritma kullanılır, ikincisi ise “per packet” algoritması, “per packet”’in avantajı tam dengeli bir load balance yapar ancak dezavantajı paket sırasındaki bozulmalara (out of order) neden olabilirki bu özellikle ses için dezavantajdır. Interface altında “ip load-sharing per-packet” komutu girilip algoritma değiştirilebilir.

Figure 1 üzerinden devam edersek, En iyi yol Router D olarak seçilir demiştik, bu noktada EIGRP kendini garantiye almaya çalışır ve eğer Router D olur da “down” olursa yada D ye olan erişiminin gitme olasılığına karşı ikinci bir next hop bulmaya çalışır, bu noktada Feasible Successor kavramı devreye girer, Feasible successor seçilebilmesi için ona ait AD değerinin en iyi FD ‘den düşük olması gerekir. Figure 1 ‘e bakıldığında, en iyi FD 14000 olup, sadece C den gelen AD 14000 den düşüktür (C nin Ad si 13000) dolayısı ile Router E bu yolu en iyi ikinci yol seçer buna feasible successor denilir.

CONVERGENCE TEST

Figure 1 de ki topoloji oluşturulup, Router E de tüm interfaceler altında per packet algoritması oluşturulur ve subnet1 pinglenmeye başlar (repeat 3000 diyerek devamlı ping başlatabiliriz) , bu paketler D üzerinden gitmektedir, bu noktada Router E nin Router D’ye olan bağlantısı kesildiğinde paket kaybına bakıldığında, benim yaptığım testte  yaklaşık %3 paket kaybı oldu.

Daha sonra kıyaslamak adına feasible successor olmayan durum simule edilebilir bunun için C de subnetin anons edildiği interface’in (bende C nin loopback interface’i idi) delay oranı arttırılır bu sayede C nin raporladığı AD 14000 ‘in üzerine çıkarılır, artık Router E tarafından bakıldığında sadece successor vardır feasible successor yoktur, Bu durumda ikende yukarıda anlatılan ping işlemi başlatılıp yine Router D bağlantısı down edildiğinde paket kaybı %5 ölçülmektedir (tabi bu oranlar metoda bağlı olarak değişebilir) yani feasible successor ile sorun anında paket kaybı azaltılmış olur.

Bu örnekte 1 successor 1 feasible successor olduğundan Router E de route tablosuna baktığımzda sadece successor olanı yani Router D ‘yi gördüğümüzden load balance olmaz. Eğer bu durumda da yani hem successor hem de feasible successor durumunda  load balance istiyorsak “variance” metodu devreye girer. Variance’ta yapılan; zaten route tablosunda (yani FIB’de olan) olan successor yanına feasible successor olan next hopu’da ekleyebilmektedir. Variance komutu eigrp altına global olarak girilir ve 1 den 128’e kadar değer atanabilir (default olarak 1’dir) , atanan değer ile en iyi FD çarpılır ve bunun altındaki FD değerine sahip olan Feasible Successor lar artık route tablosuna eklenir ve load balance yapılır,  load-balance tamamen cost ağırlığına göre yapılır.

Figure 1 üzerinden gittiğimizde RouterE nin altında variance 2 olarak girildiğinde, RouterE’de variance 2 yaptığımızda, 2*eniyi_FD=  28000, bunun altında FD değerine sahip  Routerlara baktığımızda Router B, C ve D, ancak bunlar arasında sadece Router C feasible successor olan routerdır, dolayısı ile load-balance Router D (successor) ile Router C (feasible successor) arasında yapılacaktır ve bu balance eşit olmaz costa göre ağırlıklı yapılır. Router E nin route tablosuna baktığımızda subnet1 için hem D hem de C routerlarını next hop olarak görürüz, bunu da yukarıdaki yöntemle test edebilirsiniz.


EIGRP Metrik Hesaplanması

EIGRP ‘de metrik değeri aşağıdaki formüle göre hesaplanır. Figure 2 de görüldüğü gibi, B1 üzerindeki subneti ilgili parametrelerle (delay, BW,Load) ile anons eder ve bu mesajı alan WAN1 router’ı kendi parametrelerini de üzerine koyarak ilgili subnet için metrik hesaplar. Burada bandgenişliği yol üzerindeki en düşük bandgenişliğidir, dikkat edilirse WAN 1 kendine gelen 100000kb değerindeki bandgenişliğini WAN1-B1 arası 1544kb olduğundan ve o yoldaki en düşük Bandgenişliği 1544kb olduğundan değiştirerek metrik fromulune eklemiştir.

Metric = 256 * ((107 / en düşük-bandwidth) + cumulative-delay)



İyi Çalışmalar

Mehmet ÖZDEM
Türk Telekom IP Grubu

Feasible Distance)

5 yorum

  1. Mehmet Bey çok güzel bir makale olmuş. Özellikle variance’ı çok iyi anlatmışsınız. Stub-networking konusunda da sizden bir makale rica ediyoruz 🙂

  2. Çok çok teşekükrler Mehmet Bey gayet açıklayıcı bir anlatım olmuş. Yalnız variance konusunda bir noktada takıldım. Şimdi biz en iyi yol 14.000 iken variance’yi 2 yapınca 28.000’i bulduk ve bunun altında ki FD değerlerinin routing table’a girmesini sağladık. ANcak bu değerlere sahip tüm routerlar değer koşulunu sağlasalar bile variance üzerinde oynanmadan önce Feasible successor olmayan routerlar yinede giremiyorlar mı. Yani aslında burada olay şu mu ? NOrmalde routing table’a successor yazılır feasible successor yazılmaz. Benim variance değeri ile oynamam zaten fs öncedende olmayan routerları yinede routing table’a yazmıyorsa bu işlem sadece aslında zaten fs seçilen router’ı routing table’a yazdırabilmek için mi?

  3. variance degerini verirken neyi dusunerek vermemiz gerekiyor
    3 adet router var diyelim 20,30,90 gibi metriklere sahipler
    variance degerini 128 verdim diyelim
    128*20=2560
    20<2560
    30<2560
    90<2560
    3 rotuerlada load balancing mi yapacak bu durumda

    1. Slm variance olayı:

      Varience sadece feasible successor olan rotaların unequal load balance’de kullanılabilmesini sağlar.

      Örneğin :

      Successor olanın cost 90 olsun , diğer 2 yolunda ki 120 ve 160 olsun.

      Burada varience 2 için ; 90*2 = 180 , 180 altında olan costa sahip tüm yollardan load balance yapılabilir.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir